تو،به سان مهر سرخ    
    بر سینه این آسمان بی کرانه دلم
آنقدر گرم در بستر اندیشه هایم به خواب رفتی
           که گویی از پس جنگ های هزاران ساله
تو را جسته باشم
یا تو را با آوای
دریاچه یخ زده ی دلم در بند کرده باشم
                                                                  تا با تو باشم.

 

  در سکوت این پیچ های خیس،

در غروب نخل های گرم،

در زیر صدف های کنار ساحل،

در قه قهه ی این جاده ی پر الطحاب و تاریک

به دنبال گمشده ای،  شاید ابری،  حرفی شاید

                                      شاید،

قطره ی روشنی از نگاهت را می جویم.

                             به کدامین سو می نگری

                             که چنین آسمان و دریا را به آتش می کشی!!!!!!!!!!!!!!!

به روشنایی چشمانت می نویسم،

   قصه دوست داشتنت را

به لطافت لبخندت،

می خوانم  قصه تلخ جدایی ها را .           

نفسی دیگر نیست، تا

در فکر فراغت، جان را        

تازه کند

                      تا بازهم با  تو باشم.

 

به سان گلی،گرفتار زلف بلبلی

     گشته ام خواب

                   کز خیال تو لحظه ای بدر ایم

                                                                   زهی،زهی خواب

که دلم کشته گشته به خیال دلت ،بر آب 

                           تا خواندی راز سر به مهرت را

     از پس پرده اوهام دلم در گوشم

گشته ام آواره در این خیال منقوشم

  نیزه های انتظار٫

دست های الوده به خون گل سرخ٫

تیغ های نگران چشم تر

                                    گرز سکوت.

از آن سو

            برق سم اسب تاتار دلش٫

از این سو کمانداری بر اسب سپید پارسی

یکی٫ اندیشه ویرانی و شب شرجی دل

   آن یکی٫ بر اسپ سپید اندیشه هایش تازیانه میزند

                    یکی گوید٫٫٫من بید مجنونم

            آن یکی گوید٫ آتشم من٫آتشم

آتشی از قعر دریای دلت.

تازیانه ام مثال امواج٫صخره های دلت را در هم می شکند

آن یکی گوید٫هر چه باشد

                                اخر در ساحل دل من اسیری.

گویدش٫می شکنم حصار دلت را

                        با گرز سکوت و بی وفایی

آن یکی گوید٫مرا ترسی دگر نیست

من نیز به سان بیدهای مجنون

                                        ایستاده خواهم مرد.

                      امشب تو می آیی

                       امشب تو می مانی،

تا طلوع خورشید را از پنجره چشمان غم زده ات بنگرم،

امشب تا به سحر در کنار تو

             می مانم و می دانم

که دستان خسته ات،    عمریست

در آرزوی یک جرعه   آزادی

                     زندگی را فریاد می کند،

به یاد گشنگی خانواده ام

به یاد تشنگی فرهنگم!

                      و او خواب است،،،،،،،،،،،،،      ،،،، خواب

خواب می بیند   ،نه خواب دختر کبریت فروش و نه

                                                                      داستایوسکی و نه گنزالس.

خواب می بیند،   خواب یک جرعه ازادی،

        یک نفس رهایی،                  یک لحظه بیداری.

امشب تو می آیی

امشب تو می خوانی،

                                    به سان هر شبت،

قصه تلخ لالایی های مادرانه ات را که

                                         ای وطن

اما  چه می داند که من خواب بیداری دیده ام .

امشب تو می آیی

امشب تو ،نمی خوانی

چون آوای من

            قصه تلخ همه ی لالایی ها را

                                               از ذهنت پاک می کند

               که ای وطن

شعر تنهایی

 

آنهایی که تنهایی را زندگی نکرده اند، نمی فهمند

چگونه سکوت ترس را در انسان بیدار می کند

چگونه انسان با خودش حرف می زند

با  آینه ها یکی می شود ،

با قلبی پر از دریغ ، نمی فهمند

هر روز می‌آيد و سر جایش در جهان می‌نشيند.
«کار سخت» می‌گويد «زندگی‌کردن شعره».
«نوشتن هميشه بعدا ً می‌آد».
کلمات، از دهان‌اش آسان جاری‌می‌شوند،
انگار یک ليوان آب سفارش می‌دهد.
آن‌گاه،
برای‌ آن‌که در خانه با خود بيش‌تر بماند، می‌رود و روی صندلی پيرش می‌نشيند.
می‌آيد
چهره به چهره‌ی درختان، درياها و آسمان‌ها.
در دستهایش ميخکی می‌گرداند و به بينی‌اش نزديک می‌کند.
‌ گوش می‌‌کند به صداها. به آن‌که می‌گويد «شب‌خوش»
که از خيابان می‌گذرد. به کوچ پُرسر وصدای صبحگاهی.
خاموشی علف . کاهش روز.
صداها. صداها. صداها.
هر روز  گوش می‌‌سپارد به اين آواها
آن‌گاه جای خود را در جهان  باز پس‌می‌گيرد

ای روز برآ که ذره‌ها رقص کنند

آنکس که از او چرخ و هوا رقص کنند

جان‌ها ز خوشی بی سر و پا رقص کنند

در گوش تو گویم که کجا رقص کنند

هر ذره که در هوا و در هامون است

نیکو نگرش، که همچو ما مفتون است

هر ذره اگر خوش است، اگر محزون است

سرگشته خورشید خوش بی‌چون است

 

                                            مولانا

رحم الله امرء علم من أین وفی أین والی أین